Volg ons op ons nieuwe BLOG

Vanaf heden kun je alle nieuwtjes en berichten lezen op ons nieuwe BLOG:

http://vcaaempis.wordpress.com/

Lopen voor Ahero tijdens de Damloop

Nog 1,5 week en dan staan een kleine honderd lopers aan de start voor de Damloop/ChickenRun 2009.

Deze loop is dit jaar mede mogelijk door onze sponsors Marktplaats.nl en PayPal

Er zijn nog een paar plaatsen en ook jij kunt dus nog mee doen!

Hoe?
Door een mailtje te sturen naar chantal.heutink@planet.nl en een bedrag van 35 euro over te maken naar Stichting VCAA, Rabobank 12.59.45.418 o.v.v. ChickenRun of veilig en gemakkelijk betalen met PayPal, kijk hiervoor op onze site: VCAA

Wat krijg je hiervoor?

- Een t-shirt
- Het startnummer
- Een chip voor de tijdsregistratie
- Je start vooraan
- Ontvangt het bijzondere jubileum Damloop boek en
- De helft van de opbrengst is bestemd voor de weeskinderen in Ahero.

Doel van deze loop is natuurlijk om zoveel mogelijk geld bij elkaar te lopen voor dit project. Stel dat je 5 mensen laat sponsoren voor 1 euro per kilometer, dan loop je al 80 euro bij elkaar!

Waaraan wordt het geld besteed?
Net als in heel Kenia kampt Ahero met het probleem dat door Aids de middenlaag van de bevolking is overleden. De verzorging van de weeskinderen komt daardoor op de schouders van de grootmoeders te liggen. Gemeenschappen als Ahero hebben dus een extra achterstand want de middenlaag zorgt normaal zowel voor de kinderen als voor de ouderen in een gemeenschap.
Om de zelfredzaamheid van de gemeenschap te waarborgen en zeker te stellen voor toekomstige generaties, dient er geïnvesteerd te worden in de kinderen. Daarom willen we in het zogeheten EMPIS Centre een plek voor de weeskindjes bouwen waar ze overdag worden ondergebracht en waar ze te eten krijgen, zodat ze sterk en gezond worden. Daarnaast moet er een school komen waar de jongste kindjes niet alleen leren lezen en schrijven, maar waar de jeugd ook leert landbouw te bedrijven en nog belangrijker leert om landbouw commercieel te maken. Daarmee doen ze kennis op wat essentieel is voor het opbouwen van een eigen bestaan. Daarnaast verbouwen ze voedsel en wordt er omzet gegenereerd door een deel van de opbrengst te verkopen op de locale markt.

Met de damloop willen we hiervoor geld bij elkaar lopen. Steun dit project en bouw mee aan een gezonde toekomst voor de kinderen!

BIG-het bestuur is gekozen

De Community Bank - BIG Kakmie is opgezet, bijna dagelijks melden nieuwe leden zich aan.

De laatste stand:

• 30 groepen ingeschreven
• 166 individuele leden

Waarom zijn de groepen zo belangrijk? Omdat die krachten zijn gebundeld en men in groepsverband inkomsten genererende activiteiten onderplooit. Het gemiddelt aantal per groep is 20. Dus stel dat ieder lid zich registreert heb je 600 leden! Hierin geldt de wet van de aantallen. Hoe meer leden, hoe meer geld in de bank en des te meer kan er worden geleend en geinvesteerd in bedrijfjes.

De verkiezingen van het bestuur hebben plaatsgevonden. Een zeer belangrijk en democratisch proces! Uitgangspunt van de Community Bank is ook het 'empoweren' van de vrouwen. Wat in dit verband betekent, vrouwen laten deelnemen in het bestuur. En bij voorkeur 70% moet bestaan uit vrouwen. Op deze manier krijgen zij een stem en wordt er op het platteland heel bewust gestreden voor gelijkwaardigheid. Het bestuur bestaat onder andere uit: de Voorzitter, Penningmeester, Secretaris en Manager van de Bank. Deze leden worden getraind in hoe zij hun rol moeten vervullen, want dit fenomeen is nieuw. BIG-Ltd. draagt op deze wijze, in samenwerking met VCAA, bij aan Ontwikkeling en Training binnen de gemeenschappen.

Na de verkiezingen wordt het reglement en de regels opgesteld en de openingstijden en dagen van de bank vast gesteld. De regels worden op posters geschreven en zichtbaar opgehangen in het gebouwtje wat dienst doet als bank. Zo weet iedereen waar hij/zij aan toe is en waar men aan moet voldoen wil men bijvoorbeeld een lening kunnen ontvangen.
Ook wordt er momenteel een bankrekeningnummer geopend bij een commerciele bank. Het geld wat dagelijks wordt geincasseerd in de Community Bank - BIG Kakmie, wordt veilig op de commerciele rekening gestort.

Je kunt nu wel stellen dat de bank up and running is.

Wasbaar maandverband

Intrigerend:
een vrouwengroep is een interessant project opgestart; het produceren van wasbaar maandverband. De vanzelfsprekendheid voor ons, is een worsteling op het platteland met het missen van schooldagen (verlies van kennis) als gevolg. Gemiddeld missen de meisjes drie schooldagen per maand, dus een maand per jaar! Er is geen geld voor maandverband en de gebruikte oude kleding of zand met blaadjes lekken door. Seksualiteit, ongesteldheid, de ongemakken, zijn zaken waar men op het platteland niet over praat. Iets wat wij ons niet meer kunnen voorstellen.

Een prachtig project biedt uitkomst. Op een hele simpele manier kan er wasbaar maandverband worden gemaakt van verschillende laagjes, waaronder katoen. In een roze zakje, lekker meisjes achtig, zitten vijf maandverbandjes waarmee de meisjes 4 maanden verder kunnen voor maar 90 eurocent. Voor de meisjes in de sloppen zit er een klein emmertje bij met wasmiddel. In een korte omschrijving staat beschreven hoe het werkt.

De vrouwengroep is getraind om het maandverband te maken en verdienen hier geld mee. Zo snijdt het mes aan twee kanten: educatie voor de meisjes en inkomsten voor de vrouwen.

Het materiaal wordt ingekocht in Nairobi en de dames werken met naaimachines om het maandverband te vervaardigen. Er is hier veel training aan vooraf gegaan om uberhaupt tot dit eind resultaat te komen.

Wat heeft dit project nou met Ahero te maken? De overheid is het verbouwen van katoen aan het stimuleren. Ahero is van oudsher het gebied voor katoen en wil om die reden deze business weer oppakken.
VCAA ziet hier mogelijkheden, door dit katoen te gebruiken voor het maandverband. Stel dat we dit kunnen produceren en het katoen afnemen van Ahero en andere mensen verwerken het katoen weer in een eindproduct. Zo profiteren er meerdere groepen van dit concept:

1. Ahero: verbouwen katoen
2. Vrouwengroep: vervaardigen katoen voor productie maandverband

3. vrouwengroep: produceren maandverband

4: meisjes op het platteland

KIRDI (Kenyan Industrial Research and Development Institute) is nu de mogelijkheden aan het onderzoeken. We zijn erg benieuwd!

Ze staan in de rij

Ik heb een enthousiaste Dalmas aan de telefoon. Van 10-12 juni heeft de eerste training van de Community Bank plaatsgevonden. Honderden mensen zijn er op af gekomen. De verwachting was dat er 26 groepen zouden komen, maar dat zijn er 48 geworden.
Ik hoor cijfers die schommelen tussen de 850 - 1000 leden voor de bank. Dat is ongelooflijk veel!!

Waar dit succes aan te danken is? De snelle opvolging en nakomen van afspraken.

Jasper van CIVS is regelmatig geweest. Paul en ik hebben de gemeenschap eind april bezocht. Chantalle en ik zijn er vijf dagen geweest. Er heeft een survey plaatsgevonden. En Dalmas met zijn team heeft het opgevolgd met de training.

Wow, wat fantastisch!

Op het platteland - deel 5

Ze lijken zo gelukkig, zijn ze dat? Nee. Gelukkig is het woord niet. Ze accepteren de situatie zoals die is en proberen er het beste van te maken. Ze zijn dankbaar met elke kleine vooruitgang of extra’s die ze krijgen. Ze zijn ongelooflijk blij dat ze aan ons hun verhaal kwijt kunnen en zich gehoord voelen. Mzungu’s die van ver komen en de moeite hebben genomen om uitgerekend bij hun te komen en te verblijven voor een paar dagen. Soms kan ik er niet bij met mijn hoofd dat ze daar zo blij mee kunnen zijn, want wat hebben we tot op heden voor ze gedaan? Nog niets! Alleen de belofte dat ik terug kom. Daarnaast is de eerste stap gezet voor het formeren van de Community Bank. Ik ben blij dat we iets concreets voor ze gaan doen. Alleen zij weten dat nog niet. De reden van dit bezoek was ook om te kijken wat zij willen.

In die vijf dagen heb ik gezien dat deze gemeenschap probeert hun hoofd boven water te houden. 77% leeft onder de armoedegrens en verdienen dus niet meer dan 1 euro per dag! Op de school waar we zijn geweest is 30% wees en als ik alle verhalen hoor denk ik dat dit percentage op alle scholen van toepassing is in Kakmie. HIV/Aids is een van de grootste boosdoeners, maar preventief wordt er in gemeenschappen als deze nog weinig gedaan en voorlichting over gegeven.

Er is veel potentie. De wil is er. De ondernemerszin ook, dat is zichtbaar in al die kleine projecten. Alleen door de versnippering en gebrek aan kennis blijft het klein en is uitbreiding vrijwel niet haalbaar. De droogte zorgt ervoor dat bij tijd en wijle de oogst verloren gaat. De grond is vruchtbaar en er zijn mogelijkheden om nieuwe gewassen te verbouwen en ervoor zorg te dragen dat er tijdens de droogte toch nog water is. Het behoeft een injectie, training en opzet van een goede structuur. VCAA zal in samenwerking met BIG Ltd. en uiteraard de gemeenschap zelf stappen gaan zetten. Eerst door het opzetten van een Community Bank. Daarmee komt er structuur binnen de gemeenschap en worden de groepen gemobiliseerd en al deze krachten tesamen gebundeld. Met deze bank kunnen mensen geld sparen en lenen. Zodra er meer dan 100 leden zijn gaan we van start met het EMPIS Centre.

Education – trainen van mensen hoe ze bijvoorbeeld een business plan kunnen opzetten of middels de Farmer Field School leren landbouw te bedrijven.
Meeting & Market place – een centrale plek waar de bank is gesitueerd, mensen elkaar ontmoeten en kennis kunnen delen en waar locale producten worden verhandeld.
Products - Onderdeel van het centrum is een water kiosk, producten van de bank zoals sparen, lenen, gezondheidsverzekeringen, wezen programma
Information – geven van informatie over HIV/Aids
Sustainable and Self Supporting – het uiteindelijk doel van dit programma is dat de gemeenschap zelfredzaam wordt.

Het is tijd om te gaan. Het waren bijzondere dagen bij hele bijzondere en hartelijke mensen die uitermate goed voor ons hebben gezorgd. Leerzaam, het heeft me geraakt, gezellig, boeiend en enerverend. Er is nog een ‘vaarwel party’ georganiseerd. Lekker eten, samen met de dames en als afsluiter voetjes van de vloer op Luo muziek, het zo gehete Ohangla. Wat hebben we met z’n allen gelachen. En het was zichtbaar dat ze dit vrijwel nooit doen.
De volgende ochtend stonden zij op hun aller mooist gekleed ons uit te zwaaien, Mama Jasper, Mary 1 en 2 (er zijn er twee vandaar dat wij ze zo hebben genoemd), Milka, Christine, Nerea, Emily, Margereth, de kinderen en Nicolas.

Op het platteland - deel 4

De grootmoeders hebben zich ook gemobiliseerd in een groep. Bij de kerk worden we ontvangen met zang en dans. Het harde werken in hun leven is van hun gezichten af te lezen. Maar ook de trots en waardigheid. Vrouwen die zich niet kapot laten krijgen door de tegenslagen in hun leven. Door de mannen die het dikwijls laten afweten. Droogte, overstromingen, overlijden van hun kinderen en nu de zorg voor de kleinkinderen. Ze maken kleurrijke manden om zo een centje te verdienen waarmee ze de monden kunnen voeden. Bij lange na niet genoeg.Ik kijk rond. In een lange rij zie ik ze zitten met hun doeken kunstig om hun hoofd geknoopt en de rijkelijke gekleurde kanga’s om hun middel geknoopt. Ze luisteren erg aandachtig. Een vrouw, ik, spreken in het openbaar, ze vinden dat nogal niet wat. Het is niet alleen geld en kennis brengen naar ontwikkelingslanden, ook deze rol is belangrijk. Een voorbeeld is voor deze vrouwen en hen aanmoedigen ook van zich te laten horen. Het zijn vaak de mannen die spreken in deze gemeenschappen, terwijl het de vrouwen zijn die het werk doen.

Het is niet alleen praten en mensen en projecten bezoeken, maar ook zelf meewerken om enig idee te krijgen. Nou, dat heb ik geweten.Voor dag en douw is er (alweer!) een vrouwengroep aan de slag op een stuk land wat geploegd moet worden. Allemaal hebben ze dezelfde kleren aan. Rokken en hesjes in knal blauw, oranje en wit. Schitterend! Met een schep in de hand ploegen ze gezamenlijk 1 acre. Ze staan op een lijn en ploegen meter voor meter voort. Ik krijg een schep in mijn hand en ga tussen ze in staan om mee te werken. Dit heeft de nodige lach salvo’s tot gevolg. Een deel van de groep staat naar me te kijken.. dat willen ze wel eens zien, een Mzungu aan het werk op het land. Een oud wijfie komt naast me staan en laat me zien hoe ik het moet doen. Oh lala, wat is dat zwaar! Binnen no time gutst het zweet van mijn lichaam. Ik word aangemoedigd om vooral door te gaan. Naast me hoor ik “You are my youngest daughter”, dit herhaalt ze een paar keer. Ik heb er weer een Keniaanse moeder bij. Het gezang begint, een hoog geschreeuw ‘oei oei oei’ en op dit ritme werken we gestaag door.
RESPECT voor deze vrouwen die dit vrijwel dagelijks doen. Heel veel respect. Binnen no time voel ik mijn handen. Ai ai, wat blaartjes. De schade valt mee, maar hiermee heb ik helemaal de lachers op mijn hand. Ik vind het wel mooi hoe ze het doen, zo met elkaar werken. Is veel stimulerender en maakt de last iets minder. Met dit werk verdienen ze als groep geld wat dan onderling wordt verdeeld.

Later gaan we zitten onder de boom om met elkaar te praten. “Wat zouden jullie willen bereiken?” “Dat wij ons eigen stuk land kunnen bewerken en een verscheidenheid aan groenten leren verbouwen”. “Waar lopen jullie nu dan tegen aan?” “Gebrek aan kennis en middelen. En de droogte is ook onze vijand.” “Stel dat jullie deze droom waar kunnen maken, wat dan?” “Dan kunnen we voor de wezen zorgen, want daar zijn er heel veel van. Dat baart ons zorgen.”
En met alles wat ik heb gezien kan ik met dat heel goed voorstellen.

Op het platteland - deel 3

Op een middag gaan we naar een Orphan Feeding Program. En weer zijn het de vrouwen die daarin de leiding nemen. Een groepje vrouwen zorgt dagelijks voor een groep wezen. Ze leggen hiervoor geld bij elkaar om het te kunnen betalen en hebben een stukje land wat wordt bewerkt. Daarop wordt onder andere maïs en bonen verbouwd. Al die kinderen zonder ouders. Op een vuurtje buiten wordt de pot gekookt. Ugali en groente. De kinderen staan keurig in een rij te wachten met hun bord in de hand totdat het hun buurt is om een hap te krijgen. Daarna gaan ze in groepjes in het gras zitten waar ze eten. Veelal in stilte. Als deze groep vrouwen er niet zou zijn, zouden ze vrijwel geen eten krijgen. GEEN eten! Na het eten brengen ze hun bordje terug, wassen de handen en krijgen nog een kop water en gaan weer naar school. De dames, deze keer samen met ons, wassen alles af. Een bak waar alle vuile was in zit. Met een doekje en zeep wordt alles grondig, maar dan ook echt heel grondig gewassen. Ik sta er van te kijken. Daarna wordt het net zo goed afgespoeld en in een bak gedaan om te drogen. Alles staat op de grond buiten en we staan voorover gebukt te werken. Zwaar om zo te staan.

We bezoeken wat weduwen en een zieke dame. De laatst genoemde woont in een lemen hut. Ik ben geschokt. Een hut, met een zitkamer die niet groter is dan 2 bij 2 meter. De stoelen en tafel die er staan zijn kapot. Geen fauteuils met kanten kleedjes, geen elektriciteit. Er staat een doos met op een grote hoop kleding er in. Er liggen her en der wat schoenen. Op een stoel zit heel timide een vrouwtje, ongeveer 42 jaar, mager en in elkaar gedoken. In een ander kamertje wat gescheiden is met een doek staat een kindje. Dit tafereel grijpt me naar de strot. Deze vrouw heeft drie kinderen. Haar man is al tig jaar overleden en zij heeft HIV/Aids. De verwoesting van deze ziekte is zichtbaar. Doordat ze zo zwak is kan ze zich amper bedruipen. Medicijnen hebben vrijwel geen zin meer. Want als je niet goed eet, hebben de medicijnen geen effect. Ik kan wel janken bij dit beeld. Het uitzichtloze leven. Af en toe komt er familie langs of buren die naar haar omkijken. Maar over het algemeen is ze op zichzelf aangewezen. Wat gebeurt er straks met haar kinderen? Weer 3 wezen erbij die alleen verder moeten. Ik vind dit echt heftig en heb dan ook even nodig om het te verwerken. Emilie en Mary kwebbelen rustig door. Zij weten niet beter. Ik loop in stilte met ze mee, naar het volgende bezoek.

We gaan bij Doris langs, een kranig wijfie, met grote flaporen, een paar tanden en een heerlijk open gezicht en een en al lach. Ze kan amper meer lopen. Ze zit voor het huis op een kleed de maïs te drogen. Een grote glimlach verschijnt op haar gerimpelde gezicht zodra ze ons zit. Ze springt op, zo ver als dat kan met die tere en pijnlijke botten. Dankt God dat wij bij HAAR zijn langs gekomen. Ze voelt zich zo vereerd. Pakt mijn handen vast, geeft me een knuffel en staat even daarna te zingen. Ook zij heeft niet meer dan een lemen hutje. En zij is een van de vele oma’s die zorg draagt voor haar kleinkinderen, omdat haar eigen kinderen zijn overleden.Ze moet en zal ons iets mee geven. En loopt, zwaar leunend op haar stok, stapje voor stapje naar haar eigen akkertje om even later met een paar maïs kolven terug te komen. Ach lief mensje. Je hebt het al zo zwaar en dan toch wil je ons iets geven.
Deze mensen, met bijna niets, zijn zo vrijgevig en zo dankbaar met hele kleine dingen. Met een brok in mijn keel neem ik het in ontvangst. Daar doen we in ieder geval mama Jasper een heel groot plezier mee. Want al lijkt het of zij het goed heeft met haar stenen huis en elektriciteit, ook zij verdient niet meer dan 1 dollar per dag en moet alle eindjes aan elkaar knopen. Daarnaast ontfermt ook zij zich over een paar wezen. Met liefde krijgen zij eten bij mama Jasper.Wat een ander leven hier. Wij vragen of mensen bij ons willen blijven eten. Bij een kopje koffie komt bij wijze van spreke de koektrommel tevoorschijn en mag je een koekje pakken. Hier wordt niets gevraagd. Hier is het heel vanzelfsprekend dat je mee eet en waag het niet om nee te zeggen. Deze houding, deze gastvrijheid voelt als een warme deken.

Op het platteland - deel 2

We moeten ons melden bij de Chief. Hij is er niet, dus we gaan naar zijn Assistent. Zij worden aangesteld door de regering en rapporteren op wekelijkse basis wat er in de gemeenschap gebeurt. In een piepklein kantoortje zit de Assistent Chief met zijn secretaris achter zijn bureau. Een foto van President Kibaki hangt aan de muur en de Keniaanse vlag staat op tafel. Over een weer stelen we ons voor. Hij wil weten waarom we er zijn en wat we gaan doen. Als er ontwikkelingen zijn moet hij daarvan op de hoogte worden gesteld en het liefst wil hij bij bijeenkomsten participeren. Nogal argwanend, maar ik vraag me af waarom. Om dan met de projecten aan de haal te gaan en te zeggen dat het uit de koker komt van de regering?! Klinkt cynisch, maar het zijn wel zaken waarmee je wordt geconfronteerd. Het team garandeert me dat het echt niet het geval is. Oke, oké. Dit is zoals het er hier in Kenia aan toe gaat.

Waar leven de mensen van en wat doen ze de hele dag? Ik heb in die dagen veel gezien, mensen ontmoet en gesproken en vele vele kilometers gelopen in de brandende zon. In Kakmie zijn er tientallen groepen die zich als dusdanig ook hebben geregistreerd. Die groepen werken samen om zo een beetje de krachten te bundelen. Maar als ik kijk denk ik, wat is er veel potentie en wat zou er veel uit te halen zijn als ze meer met elkaar zouden gaan samenwerken.Na een wandeling van een half uur (volgens de lokale om de hoek) komen we bij een ‘Youth Groep’ aan. De stoelen zijn al in een kring neergezet. Een paar fauteuils staan prominent naast elkaar. Deze zijn voor de bezoekers. In stilte wordt er naar ons gekeken. Een van de jongens spreekt Engels en neemt het woord. Een welkom richting ons. Blij zijn ze met onze komst, want dat betekent dat er aandacht en belangstelling is voor hen. Hoopvol zijn ze, want ze willen zo graag verder, maar weten niet hoe. En hopen dat wij met suggesties en ideeën komen waarmee ze verder kunnen. Hun business is het houden van bijen en produceren van honing voor de verkoop. Willen we het zien? Ja, natuurlijk. En zo vertrekt de delegatie naar de plek waar zes dozen hangen aan bomen, beschut, dichtbij water en bloemen. Ik mag niet te dichtbij komen, want dan kan ik worden gestoken, maar het intrigeert me wel en de verleiding is groot. In een doos zitten zes honing raten. Een machine en kleding moeten worden gehuurd. Uitbreiden willen ze wel, maar ze weten niet hoe.
“Hoeveel verkopen jullie nu?”
“6-7 liter per doos per maand in liter flessen, dat is in het goede seizoen. Anders 2-3 liter”.
“Liter flessen, mijn suggestie zou allereerst zijn om het in potjes te verkopen en daarop een etiket te plakken met jullie naam/gebied erop. Per potje kun je meer vragen dan per liter en ik kan me voorstellen dat dat ook de verkoop bevordert. Ik zou bijvoorbeeld geen liter honing kopen”.
Hier is nooit aan gedacht.
“Hoeveel willen jullie in de toekomst produceren en weet je wat dat dan gaat opleveren?”
“Huh? We willen nu in ieder geval een eigen machine voor het honing proces en kleding ter bescherming”.
“Hoeveel kost dat?”
“We hebben gehoord 100.000 Khs (is duizend euro)”.
“Maar dat weet je niet zeker?” “Nee”.
“Hoeveel moet je hiervoor verkopen wil je dit hebben terug verdiend?”
“Geen idee!”
En zo zitten we onder de boom te brainstormen, te praten en suggesties te doen. Groter denken is het credo. Leren om een business plan te maken en anders te denken. Dat is een van de eerste trainingen die wordt gegeven zodra de Community Bank is opgericht.Deze groep is niet de enige die bijen houdt. Er zijn er meerdere. Mijn handen jeuken. Ga samenwerken. Vorm een coöperatie. Zorg dat je gezamenlijk een machine kunt aanschaffen die dan onder de Community Bank valt. Daarmee gaat het geld wat betaald moet worden naar de bank, wat de gemeenschap ten goede komt, in plaats van naar iemand anders. Dit zijn zo mijn gedachten die ik ook met de groepen deel. Ik spreek ze toe in het Engels en Edward vertaalt alles in het Luo, zodat we elkaar allemaal goed begrijpen. De opbrengst van de business willen ze ten dele besteden aan de zorg van de wezen. Iets wat ik veelvuldig hoor in die dagen. Wezen, een gigantisch probleem in veel gemeenschappen. De middenlaag die is overleden aan de gevolgen van vooral HIV/Aids en Malaria. Grootmoeders op leeftijd die dan de zorg overnemen. Schrijnend.

Op het platteland - deel 1

Vijf dagen op het platteland in Kakmie. Voelen, ruiken, zien en ervaren hoe de mensen leven. Kakmie is een dorp met ruim 8000 inwoners en het maakt onderdeel uit van de gemeenschap Ahero. Het ligt ongeveer 24 kilometer bij Kisumu vandaan en is goed bereikbaar met de Matatu. Tenminste ….. als je dichtbij de hoofdweg woont.

We komen ’s avonds aan en dat is niet echt handig. Het geeft echter wel direct een goed gevoel hoe het dan is: donker! In Kenia is het om 19.00 uur al donker en rond 7.00 uur is het alweer licht. Dag in, dag uit, het hele jaar door. We slapen op de compound van mama Jasper. De tradities van de Luo (derde grootste stam van Kenia) zijn dat de ouders recht tegenover de ingang wonen, de eerst geborene heeft een huis links er naast, het tweede kind rechts er naast en ga zo maar door. Ons huis, slaapplek voor de aankomende dagen is nog aanbouw. De ruwbouw staat en voor de rest is het nogal kaal en staat er niets, maar dan ook niets in het huis, op twee bedden na. Eerst maar even onze slaapplek regelen, dan komt de rest. En ik kan je verklappen, in het donker, op het schijnsel van de zaklamp na, is dat knap lastig. Wat een gedoe zeg om dan je klamboe op te hangen en je spullen te vinden. Ik word hierdoor wel direct geconfronteerd hoe het is om zonden elektriciteit te leven.

Mama Jasper heeft wel elektriciteit en heeft het daarmee relatief goed. Haar huis wordt dan ook regelmatig bezocht zo merken wij later. Aller hartelijkst worden we ontvangen en in de armen gesloten. Haar vriendinnen zijn aanwezig om te helpen met het koken van het eten. De keuken, een hutje van 2 bij 2 meter, is de plek van de dames. Op een groot vuur staat een pan te pruttelen. Op een ander vuur, aangemaakt met kolen, staat een pan met maïs en bonen te koken. Het is erg warm in dit keukentje en de rook slaat me op de ogen. Maar het is reuze gezellig om daar te zitten. Op kleine bankjes tegen de muur zitten de dames te kwebbelen, de laatste nieuwtjes uit te wisselen en hebben lol voor tien. Mooi om te zien hoe ze elkaar helpen en hoeveel plezier ze daaraan beleven.

Op het platteland zijn er twee type huizen, die van steen met een dak van golfplaten en de lemen hutten met een rietendak. Mama Jasper woont in een stenen huis. Ik stap naar binnen en beland direct in de woonkamer, een ruimte van 3 bij 3 meter. Er staan banken en stoelen langs drie muren. Overal liggen gehaakte kleedjes op. De tv staat aan. Tegen de muren hangen 3 verschillende kalenders, 2 klokken waarvan er eentje het doet, een foto van wijlen papa Jasper en oma en er hangen wat kalebassen ter decoratie. Een kip loopt over de tafel te rennen. Een klein katje miauwt er lustig op los. En wat kindjes zitten op de bank en kijken ons nieuwsgierig en heel verlegen aan. Karibu, karibu (welkom)!In een mum van tijd staat er eten op tafel, rijst met linzensaus. De vrouwen dienen het op en gaan daarna naar buiten, terwijl de gasten en de mannen binnen eten. Je kunt honderd keer tegen de vrouwen zeggen dat we het gezellig vinden als ze mee eten, maar dat doen ze niet. Het is niet de traditie, punt uit. Gelukkig hebben we in de loop van de week wel een paar keer gezamenlijk gegeten, maar dan alleen als er geen mannen bij zijn.

Leven op het platteland, voor mij als stadsmens, heeft het wat vredigs. ’s Nachts de geluiden van de krekels. ’s Ochtends worden gewekt door het gekraai van de haan. En als ik naar het toilet loop, een hokje met een gat 20 meter verderop, zie ik Nicolas de koeien melken. Christina is al bezig met de afwas en doet dit buiten in een grote teil en legt de spullen te drogen op een droogrek gemaakt van palen en golfplaat. Er wordt water gekookt zodat we ons in ‘de badkamer’ kunnen wassen. De badkamer is niet meer dan een hokje met een gat in de muur zodat het water weg kan lopen. Een bak water erbij en poedelen maar.

Survey

Een van de zaken die we willen regelen voor het EMPIS Centre is een 0-meting. Het is fantastisch om programma's op te starten, maar we willen ook het effect van de investering weten. De 0-meting is hiervoor een goed uitgangspunt en vragen die daar o.a. in beantwoord zullen worden:

• hoeveel mensen wonen in deze gemeenschap
• hoeveel kinderen en welk percentage is wees
• hoe zijn de huidige levensomstandigheden
• waar leeft men van
• welke mogelijkheden zijn er om verbeteringen aan te brengen
• hoe is de conditie van de grond en het zand, klei achtig, droog etc.
• ??? etc.

Er is een budget voor opgenomen om deze consultant te betalen, want er moet iemand voor worden ingehuurd. Dalmas kan het ook doen, alleen is de meting dan niet objectief, en dat is wel wat we willen.
Jasper is navraag aan het doen en offertes aan het opvragen. Maar de prijzen zijn vele malen hoger dan is gebudgetteerd. Een streep door de rekening.
Voor nu wachten we af wat er uiteindelijk zal uitkomen.

I have a Dream

Een verbaasde en verraste gemeenschap staat ons op te wachten met gezang. “De Mzungu’s (blanken) zijn echt terug gekomen!” Ja natuurlijk zijn wij er. Als we iets beloven, doen we het ook.

De afgelopen weken hebben in het teken gestaan van het mobiliseren van de gemeenschap en dan met name de leiders van de verschillende groepen. Aan hen wordt als eerste de principes van de Community Bank uitgelegd. Daarna is het de bedoeling – nadat ze eerst zelf lid zijn geworden - dat de leiders hun achterban mobiliseert. Hoe meer leden, en met name aandeelhouders, hoe krachtiger de bank wordt.Na ons ontvangst lopen we door naar een grote boom waar al stoelen en banken zijn neergezet voor de bijeenkomst. De gasten zitten prominent vooraan. Aan de linkerkant zitten voornamelijk vrouwen op de grond, op een enkeling na voor wie een stoel is neergezet. Aan de rechterkant zitten of staan de mannen. Wonderlijk zo gescheiden als zij hier zitten.

James, een gepensioneerd lid van de gemeenschap, neemt het woord. De gebruikelijke rituelen vinden plaats.Er wordt gebeden. De gasten worden voorgesteld en het kan beginnen.Elke groep stelt zich voor en laat zien door middel van een certificaat dat zij officieel zijn geregistreerd. Wat opvalt is dat er veel potentie is. Vrouwen die op een klein veldje katoen verbouwen, mannen die bijen houden, een jeugdgroep die fietsen verhuurd, een groep die paar kippen houdt en ga zo maar door. De business is er, maar zo versplintert en zo ontzettend klein. Daar valt geen droog brood mee te verdienen. Het is ook zonde dat er zoveel energie wordt gestoken in allerlei bedrijfsvoeringen, terwijl als ze de krachten zouden bundelen er echts iets moois en winstgevends kan ontstaan. BIG, de Community Bank komt op het goede moment, want dat is het sterke van BIG, de bundeling van groepen en de gemeenschap als totaliteit versterken.

James vertelt, “wij hebben een Droom” en hij herhaalt Martin Luther King: “I have a dream …… “ en de mensen klappen en joelen. “Wij willen deze gemeenschap versterken en gezond maken. We willen leren en deze technieken toepassen zodat we ondernemingen kunnen opzetten en wij willen daarvoor alle mogelijke bronnen inzetten”. De droom staat uitvoerig beschreven op papier en sluit aan bij het concept van het EMPIS Centre.

Dalmas neemt het woord en neemt stap voor stap door wat er moet gebeuren voor het opzetten van de Community Bank. Het is de boodschap herhalen, herhalen en nog eens herhalen zodat iedereen echt snapt waar het over gaat en dit ook kan uitdragen.Ook wil het team van BIG Ltd. zo veel mogelijk mensen registreren.
Terwijl we onder de boom zitten en alles aanhoren komen er nog meer mensen aanschuiven. Ongelooflijk, wat een opkomst! Er zijn 26 groepen vertegenwoordigd en meer dan 100 mensen luisteren ademloos en aandachtig naar het verhaal. Mensen toespreken en enthousiasmeren kan Dalmas als geen ander.

Daarna is het aan ons om een bemoedigend woord te spreken voordat we doorgaan met de rest van het programma. Paul spreekt zijn bewondering uit voor de potentie die er is in deze gemeenschap en bij deze mensen. Ik bevestig dit en komt terug op hun dromen. Het hebben van een Droom is stap een, maar om die echt te verwezenlijken moet de gemeenschap doorzetten, hun stappen overdenken, durven, maar vooral Doen!Eind mei / begin juni ga ik terug naar Kenia voor onder andere het lossen van de container. Ik wil ook graag een paar dagen in deze gemeenschap wonen en werken, is dat goed? Een luid applaus is hierop het antwoord.

We gaan weg en op die dag hebben 97 mensen zich geregistreerd als lid van BIG de Community Bank. Een prachtig resultaat en heel hoopgevend!

Bespreking en planning activiteiten

EMPIS Centre – Ahero, is een groot project voor VCAA en onze partners. Een deel van het budget is zojuist overgemaakt door Wilde Ganzen. Het is nu belangrijk dat alles goed wordt gecoordineerd. De afgelopen maanden hebben we veel gecommuniceerd via mail en telefonisch. Maar er zijn toch nog wat dingen waar we opheldering over willen hebben.

Door de jaren heen zijn we wijzer geworden betreffende het opstarten van de Community Bank en inkomsten genererende projecten. En ook deze reis leren we weer veel. Eerst moet BIG, de Community Bank, worden opgezet. Dat is essentieel omdat er hiermee structuur en commitment is vanuit de gemeenschap. De kracht is de gezamenlijkheid en niet dat individuen er beter van worden. Om BIG op te zetten hebben we minimaal 100 leden nodig. Leden zijn mensen uit de gemeenschap die een aandeel van 3 euro hebben gekocht. Dit wordt als target gesteld, om mensen te motiveren en stimuleren zelf een bijdrage te leveren. Pas dan wordt er gekeken naar eventuele op te starten projecten waarin wij participeren in samenwerking met BIG, zodat de gehele gemeenschap gecommiteerd is en hiervan profiteert.

We hebben een meeting belegd met Jasper (CIVS) en Dalmas en zijn team (van BIG Ltd., de organisatie die de BIG's opzetten) om het EMPIS Centre en de activiteiten door te bespreken voordat we Ahero gaan bezoeken. Gezamenlijk hebben we een planning gemaakt en afgesproken wie waarvoor verantwoordelijk is.

April en mei:
Mobiliseren gemeenschap, vertrekpunt: 100 leden

Juni:
Drie 3-daagse en een 4-daagse training door BIG Ltd. aan de leden

1. Training concept BIG en de daaraan gekoppelde producten en diensten


2. Managen van financiën


3. Training entrepreneurship


4. Business planning

Juli:
Het opstarten van inkomsten genererende projecten, zoals:

• De kippenboerderij


• Commerciële landbouw


• Farmer Field School en


• Water kiosk

Gedurende de 2e helft van het jaar begeleiding van bovenstaande projecten.

Februari 2010:
Bouwen van het trainingscentrum en aanleggen van sanitaire voorzieningen.

Naar Kenia

Morgenochtend vroeg vertrekken we voor 2 weken naar Kenia. Een heerlijk vooruitzicht om daar weer te zijn, de mensen te zien en te spreken en onze projecten te bezoeken. Het is er nu regenseizoen en we zijn voorbereid op een modderpoel.

Er staat weer veel op het programma. Een vergadering met de staf van BIG Ltd. om alle lopende zaken door te nemen. De Boardmeeting met CIVS en het het bezoeken van onze bestaande projecten zoals in:

Ngunya: de kippenboerderij
Ukwala: de geitenfokkerij en Farmer Field School
GAWU: de pindakaasfabriek en geitenfokkerij
GAWU: het landbouwproject voor de wezen
Kisumu: Streetkids Engineering, waar de eerste paal wordt gezet voor de omheining van het stuk grond.

Daarnaast gaan we naar verschillende gemeenschappen waar nieuwe Community Banks zijn opgestart.

En last but not least: naar Ahero het EMPIS Centre. Het eerste stuk land is bewerkt, waarop ze bonen hebben verbouwd. Er is nu voor bonen gekozen, omdat dat binnen 3 maanden is volgroeit. Op deze manier hebben ze in een korte tijd voedsel.
We zijn erg benieuwd naar de andere stappen die zijn gezet, maar daar schrijf ik meer over zodra we terug zijn.

Rots-Vast Groep sponsor van het EMPIS Centre

Rots-Vast is een zeer belangrijke sponsor voor het EMPIS Centre in Ahero. En wij zijn dan ook uitermate blij dat zij een verbintenis zijn aangegaan voor 2 jaar! De financiele bijdrag zal voor dit jaar / begin volgend jaar worden geinvesteerd in de 'E' en 'M' van het EMPIS Centre.
Stenen; een gebouw ten behoeve van Education en een Meeting & Market Place.

Het Trainingscentrum is een cruciale plek voor de gemeenschap, want:

• Het dient als ontmoetingsplek;
• De Jeugd wordt hier getraind voor het Landbouwprogramma;
• Locale boeren kunnen worden uitgenodigd en getraind in (nieuwe) technieken voor landbouw;
• Het Centrum waar het bestuur wordt getraind voor de principes van de Community bank en bijeenkomsten kunnen plaatsvinden voor de leden en
• Daarnaast kan de ruimte worden verhuurd waarmee inkomsten worden gegenereerd.

Damloop - ChickenRun voor de weeskinderen in Ahero

Ook dit jaar doen we weer mee met de Goede Doelenloop tijdens de Dam-tot-Damloop op 20 september aanstaande onder de naam ChickenRun. We willen hiermee geld bij elkaar lopen voor de weeskinderen van het EMPIS Centre Ahero.

Want wie zorgt er voor de kinderen in Ahero?
Net als in heel Kenia kampt Ahero met het probleem dat door Aids de middenlaag van de bevolking is overleden. De verzorging van de weeskinderen komt daardoor op de schouders van de grootmoeders te liggen. Gemeenschappen als Ahero hebben dus een extra achterstand want de middenlaag zorgt normaal zowel voor de kinderen als voor de ouderen in een gemeenschap.

Help deze kinderen om zelf een toekomst op te bouwen.
Om de zelfredzaamheid van de gemeenschap te waarborgen en zeker te stellen voor toekomstige generaties, dient er geinvesteerd te worden in de kinderen. Daarom willen wij in het EMPIS Centre een plek voor de weeskindjes bouwen waar ze overdag worden ondergebracht en waar ze te eten krijgen, zodat ze sterk en gezond worden.
Daarnaast moet er een school komen waar de jongste kindjes niet alleen leren schrijven maar waar de jeugd ook leert landbouw bedrijven en nog belangrijker, leert om landbouw comercieel te maken.

Ons motto is: mensen leren vissen in plaats van vis geven! Door mee te lopen of te sponsoren help je met de opzet van dit speciale onderwijs- en opleidingsprogramma voor de kinderen van Ahero.

Zie voor meer informatie: http://www.chickenrun.nu/

Een bankrekeningnummer

NIEUWS VAN CIVS:
Voor het EMPIS Centre hebben zij een nieuw bankrekeningnummer geopend. Geldstromen, transparantie, een uitermate belangrijk issue. Voor ons en onze achterban, zodat we middels bankafschriften en rekeningen de flow kunnen volgen. En voor de project eigenaar om te laten zien hoe hij het geld besteed.

Er is hier vooraf goed over nagedacht. Er zijn drie tekeningsbevoegden; Omondi (grondlegger CIVS), Jasper (Managing Director) en Fanuel (Field Agent Special Projects). Bij elke opname moet er worden getekend door twee van hen, waarbij Omondi ALTIJD een van de twee moet zijn. Daarnaast zal er veelal worden betaald met cheques - om het lopen met cash te vermijden -en rechtstreeks aan de toeleverancier. Een heel geregel en gedoe om alles goed voor elkaar te krijgen. Maar ja, dit is dan ook een van de cruciale onderdelen van het project. En iets waarover in het Westen zo vaak wordt gesproken en waar wij veel vragen over krijgen. Hoe gaat het met de geldstromen? Wie controleert? Komt het terecht op de plaats der bestemming? etc. etc. Terechte vragen, waar wij ons natuurlijk ook mee bezig houden. Wij krijgen vanuit Kenia regelmatig rapportages en up dates en tijdens onze bezoeken worden de projecten bezocht en de boeken gecontroleerd. So far, so good.

Het rekeningnummer is doorgestuurd naar Wilde Ganzen en zij hebben toegezegd het geld betaalbaar te stellen! Zeer goed nieuws voor onze vrienden in Kenia. Ik heb gebeld om Jasper dit persoonlijk mede te delen. En ik hoorde enorme blijdschap en gejubel aan de andere kant van de lijn. "Ik ga het direct aan Omondi en ons team vertellen en we trekken de champagne flessen open", zei hij gekscherend. Mooi om dit enthousiasme te horen. Maar we zijn er nog lang niet. Het echte werk gaat nu pas beginnen.

Het land voor het centrum

Een delegatie van CIVS en BIG Ltd. (onze Keniaanse partners) zijn vorig weekend naar Ahero geweest. De eerste stap is gezet: de formalisatie van het stuk land ten behoeve van het centrum en onder andere de kippenboerderij.
De papieren hiervoor zijn ondertekend en de vingerafdrukken op het document zijn het officiele bewijs dat alle partijen het eens zijn met deze overeenkomst. Een belangrijke stap!
Al deze documenten zijn doorgestuurd naar Wilde Ganzen. Nu is (volgens VCAA) het dossier compleet en is het afwachten tot definitieve goedkeuring van Wilde Ganzen. Zodra zij JA! zeggen, wordt het geld over gemaakt en kan de bouw beginnen.

Wederom spannende dagen voor ons .....

Het kopen van land

Eind januari is er een delegatie van CIVS (Center for International Voluntary Services, een NGO te Nairobi) naar Kisumu getogen om verschillende stukken land te bekijken voor het EMPIS Centre. Dit land is bestemd voor commerciële landbouw waarmee inkomsten worden gegeneerd voor de gemeenschap en voedsel voor de wezen.

1. Zes acres, 45 kilometer van Ahero vandaan. Niet handig. De prijs is ok, alleen de afstand niet. Voor het bewerken van commercieel land moet je regelmatig aanwezig zijn. Dat betekent heen en weer rijden, met extra kosten tot gevolg voor de gemeenschap.
2. Twee acres, op afstand van 10 kilomter. Die afstand is te doen, alleen twee acres zet geen zoden aan de dijk.
3. Klinkt goed! Zes acres, op steenworp afstand van Ahero EN dichtbij een rivier. Dat laatste is TOP! Want daarmee besparen we kosten voor een waterput. En nog belangrijker, de kansen van succesvolle landbouw nemen aanzienlijk toe. Want het hebben van water is cruciaal en een zeer belangrijke bron.

Voor land drie zijn nu de onderhandelingen begonnen. De eigenaar heeft in eerste instantie wel oren naar verkoop. Maar de familie begint zich er nu mee te bemoeien. Dus of de verkoop daadwerkelijk door gaat is nog maar de vraag.
Volgens Dalmas is het een prachtig spel om te bespelen. Haasten heeft geen zin, want dan ruiken zij geld. Beleid, aandacht en de taal spreken van de verkopende partij is de sleutel. Wij kunnen niets doen dan afwachten en kijken wat er de aankomende weken zal gebeuren.

Projectaanvraag Wilde Ganzen

Vorige jaar hebben wij een zeer uitgebreid projectaanvraag ingediend bij Wilde Ganzen voor ondersteuning van Fase 1 van het EMPIS Centre. Een spannend moment, want er is veel geld mee gemoeid en er is ook ongelooflijk veel tijd en energie gestoken in deze aanvraag.

Na de feestdagen lag er een envelop van Wilde Ganzen op de deurmat. En, tot grote vreugde met de mededeling dat het project door hen is goedgekeurd en wij van start kunnen gaan, mits:

• Het aangekochte land op naam van ‘Stichting EMPIS Centre – Ahero Community’ staat (projecten mogen namelijk niet op naam staan van een persoon. Die worden niet ondersteund door Wilde Ganzen);
• Er een dekkingsplan is voor de aankomende 3 jaar en
• Zij een bouwtekening ontvangen.

Onze Keniaanse partners zijn momenteel in Kisumu in onderhandeling met een aantal landeigenaren voor de aankoop van 6 acres. We zijn in afwachting van het resultaat. Zodra de deal rond is kan het worden geformaliseerd. Maar ja, hoe lang dat duurt in Kenia is de vraag … Deze momenten vind ik persoonlijk erg lastig. Ik had erbij willen zijn om het tempo wat op te voeren en de boel te plannen en te organiseren. De kunst in deze is: los laten. Zij zijn uitermate goed in staat dit zelf te doen, alleen het tempo ligt wat lager.

Wat gaan we doen en wat houdt Fase 1 in?

1. Het opstarten van commerciële landbouw op 6 acres. Hiermee worden inkomsten gegenereerd en voedsel geproduceerd. Met de inkomsten en het voedsel wordt een voedsel programma geïnitieerd voor 75 volledige wezen.
2. Een trainingsprogramma voor de Jeugd opgezet. Daarmee wordt aan hen geleerd hoe ze landbouw moeten bedrijven. Daarnaast worden ze ingezet op de 6 acres van de commerciële landbouw waar ze een zakcentje mee verdienen en wat hen tevens ‘van de straat houdt’.
3. Op een ander stuk land wordt een Farmer Field School opgestart. Daar kan de gehele gemeenschap zien en leren hoe ze land moeten bewerken, welke gewassen verbouwd kunnen worden etc.
4. Er wordt een kippenboerderij gebouwd voor het produceren van kippen en eieren. Dit alles heeft tot doel om inkomsten te genereren. Ook wordt deze boerderij gebruikt om de boeren te laten zien hoe ze kippen moeten houden en vaccineren.
5. Als laatste wordt er een waterput aangelegd, zodat de gemeenschap voor een klein bedrag schoon water kan kopen bij de waterkiosk.

Inkomsten genereren, voedselvoorziening, zorg voor de wezen en schoon water is de basis van de eerste Fase.

Achtergrondinformatie EMPIS Centre - Ahero Community

EMPIS Centre staat voor:

Education:
Opleiding bieden aan de gemeenschap, de omringende boeren en andere communities middels;

• Een Farmer Field School waar boeren leren via schaalvergroting en ‘crop rotation’ meer te produceren. Ook worden andere gewassen en nieuwe manieren van verbouwen geleerd.


• Landbouwschool voor de jeugd, waarbij zij jong leren landbouw te bedrijven.


• Trainingscentrum voor de Community Bank.


• Trainen hoe men kippen en geiten moet houden, fokken, vaccineren, voeden etc.


• Alfabetisering en eventueel daarna ICT kennis.

Meeting & Marketplace:
Een centrum waar men elkaar ontmoet, ideeën, kennis en informatie uitwisselt en dienst doet als marktplaats voor verkoop van de locale producten.

Products:
Producten die het Centrum onder andere biedt:

• De Community Bank, aanverwante diensten en verzekeringen;


• M-PESA depot (mobiel betalingssysteem);


• Adviezen en mogelijkheden om kleine ondernemingen op te zetten;


• Verhuur van tractor;


• Training;


• Voedselprogramma voor de wezen;


• Scholing en inzet van jeugd in projecten en


• Een waterkiosk waar schoon water voor een minimale bijdrage kan worden gekocht.

Information:
Een Gezondheidscentrum waar informatie wordt gegeven over AIDS/HIV en gratis condooms worden verstrekt. Belangrijk om het stigma te doorbreken!

Self Supporting and Sustainable:
Uiteindelijk doel van EMPIS is dat mensen hun huidige levensomstandigheden verbeteren en een menswaardig bestaan kunnen opbouwen. Waarbij zij uiteindelijk zelfredzaam zullen zijn en niet meer afhankelijk van hulp van buitenaf.

1e op te zetten EMPIS Centre in Ahero:
Ahero, is een gemeenschap met meer dan 1000 inwoners. Het ligt 7 kilometer ten zuiden van Kisumu (de derde grootste plaats van Kenia en gelegen aan het Victoriameer). De boeren in dit dorp bezitten stukken land, die in het verleden zijn gebruikt voor het verbouwen van katoen. Nu liggen deze braak en ontbreken de kennis en middelen om nieuwe gewassen te verbouwen. Door een impuls en begeleiding zouden zij nieuwe business kunnen opzetten.Daarnaast kampen zij met het probleem dat door HIV/Aids de middenlaag van de bevolking is overleden. De verzorging van de kinderen, veelal wezen, is op de schouders van de grootmoeders komen te liggen. Via voedselverstrekking door het centrum wordt deze druk verminderd.