Op het platteland - deel 4

De grootmoeders hebben zich ook gemobiliseerd in een groep. Bij de kerk worden we ontvangen met zang en dans. Het harde werken in hun leven is van hun gezichten af te lezen. Maar ook de trots en waardigheid. Vrouwen die zich niet kapot laten krijgen door de tegenslagen in hun leven. Door de mannen die het dikwijls laten afweten. Droogte, overstromingen, overlijden van hun kinderen en nu de zorg voor de kleinkinderen. Ze maken kleurrijke manden om zo een centje te verdienen waarmee ze de monden kunnen voeden. Bij lange na niet genoeg.Ik kijk rond. In een lange rij zie ik ze zitten met hun doeken kunstig om hun hoofd geknoopt en de rijkelijke gekleurde kanga’s om hun middel geknoopt. Ze luisteren erg aandachtig. Een vrouw, ik, spreken in het openbaar, ze vinden dat nogal niet wat. Het is niet alleen geld en kennis brengen naar ontwikkelingslanden, ook deze rol is belangrijk. Een voorbeeld is voor deze vrouwen en hen aanmoedigen ook van zich te laten horen. Het zijn vaak de mannen die spreken in deze gemeenschappen, terwijl het de vrouwen zijn die het werk doen.

Het is niet alleen praten en mensen en projecten bezoeken, maar ook zelf meewerken om enig idee te krijgen. Nou, dat heb ik geweten.Voor dag en douw is er (alweer!) een vrouwengroep aan de slag op een stuk land wat geploegd moet worden. Allemaal hebben ze dezelfde kleren aan. Rokken en hesjes in knal blauw, oranje en wit. Schitterend! Met een schep in de hand ploegen ze gezamenlijk 1 acre. Ze staan op een lijn en ploegen meter voor meter voort. Ik krijg een schep in mijn hand en ga tussen ze in staan om mee te werken. Dit heeft de nodige lach salvo’s tot gevolg. Een deel van de groep staat naar me te kijken.. dat willen ze wel eens zien, een Mzungu aan het werk op het land. Een oud wijfie komt naast me staan en laat me zien hoe ik het moet doen. Oh lala, wat is dat zwaar! Binnen no time gutst het zweet van mijn lichaam. Ik word aangemoedigd om vooral door te gaan. Naast me hoor ik “You are my youngest daughter”, dit herhaalt ze een paar keer. Ik heb er weer een Keniaanse moeder bij. Het gezang begint, een hoog geschreeuw ‘oei oei oei’ en op dit ritme werken we gestaag door.
RESPECT voor deze vrouwen die dit vrijwel dagelijks doen. Heel veel respect. Binnen no time voel ik mijn handen. Ai ai, wat blaartjes. De schade valt mee, maar hiermee heb ik helemaal de lachers op mijn hand. Ik vind het wel mooi hoe ze het doen, zo met elkaar werken. Is veel stimulerender en maakt de last iets minder. Met dit werk verdienen ze als groep geld wat dan onderling wordt verdeeld.

Later gaan we zitten onder de boom om met elkaar te praten. “Wat zouden jullie willen bereiken?” “Dat wij ons eigen stuk land kunnen bewerken en een verscheidenheid aan groenten leren verbouwen”. “Waar lopen jullie nu dan tegen aan?” “Gebrek aan kennis en middelen. En de droogte is ook onze vijand.” “Stel dat jullie deze droom waar kunnen maken, wat dan?” “Dan kunnen we voor de wezen zorgen, want daar zijn er heel veel van. Dat baart ons zorgen.”
En met alles wat ik heb gezien kan ik met dat heel goed voorstellen.